உங்கள் நூலகம் ஜூன் 2011

பண்டைய இந்தியாவில் பொருள்முதல்வாதமும் இயற்கை அறிவியலும்

தேவி பிரசாத் சட்டோபாத்யாயா

தமிழில் : க.காமராசன் 

1. தொடக்கக் குறிப்புகள்

இந்திய தேசிய அறிவியல் கழகம் ‘இந்தியாவில் அறிவியல்கள் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான வரலாறு’ (1971) என்ற நூலை வெளியிட்டுள்ளது. இப்பெருநூலில் பொருள் முதல்வாதிகள் “நாத்திகர்கள், உலகாயதர்கள், சாருவாகர்கள்” எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள் கி.மு.600-200க்கு இடைப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று துணிந்து அந்நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பொருள்முதல்வாதிகளுக்கு அறிவியல் வரலாற்றில் உள்ள முக்கியத்துவம் பற்றி “நமது அறிவின் இன்றைய நிலையில் வேதநெறியை ஏற்காத இந்தச் சிந்தனைப் போக்குகள் அறிவியல் முன்னேற்றம் அல்லது சமயத் துறை சாராத கற்பித்தல் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்தியுள்ளனவா என்று கேட்டால் பதிலளிப்பதற்கு வாய்ப்பு ஏதுமில்லை” என்று நேர்மையற்றுக் கூறப் பட்டுள்ளது.

இந்த அறிவியல்கள் வரலாற்று நூலுக்குக் கட்டுரைகள் வழங்கியவர்களின் இன்றைய “அறிவு நிலை” மிகவும் கஷ்டப்பட்டு மேம்படுத்தப்பட வேண்டியது என்பதை இங்குக் காட்டப் போகிறோம். ஒருவன் இந்திய மெய்யியல் பற்றி அலட்சியப் போக்கில் எழுதப்பட்ட நூல்களை மட்டுமே சார்ந்திருக்காமல் இருந்தால், நம் பண்பாட்டு மரபில் அறிவியல் முன் னேற்றத்திற்கும், சமயத்துறை சாராத கற்பித்தலுக்கும் பொருள்முதல்வாதம் மிகப் பெரிய அளவில் பங்களித் திருப்பதைக் காண முடியும் என்பது உண்மை. இந்திய மெய்யியல் மரபில் நிலவிய அதீதக் கருத்துமுதல் வாதத்தின் பெருமைகள் குறித்து வாய் கிழிய எவ்வளவோ பேசப்படும் இன்றைய வேளையில், ஒருமுறை ஹெகல் “குடிவெறியர்களுக்கு நடுவில் தெளிந்த அறிவோடு இருந்த மனிதன்” என்று அனக்சகோரசைப் பற்றிக் கூறிய கூற்றை அப்படியே திருப்பி இந்தியச் சூழலில் பொருள்முதல்வாதிகளை நோக்கிக் கூறத் தோன்றுகிறது. இந்தக் கூற்றை ஹெகல் கருத்துமுதல்வாத நோக்கி லிருந்தே கூறினார் என்பதில் ஐயமில்லை. முக்கிய மாகப் பண்டைய இந்தியாவில் நடப்பில் இருந்த அறிவியலின் கோட்பாட்டு அடிப்படைகளை நிறுவி யவர்களைத் தேடத் தொடங்கும் வேளையில், பொருள் முதல்வாதிகள் பற்றி ஹெகலின் கூற்றைக் கூறவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள இயல வில்லை.

இந்தத் தேடலுக்குப் பண்டைக் காலத்தில் தன்னளவிலேயே அதீதக் கருத்துமுதல்வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட முனிவர் கூறிய முறையியலை விரிவாகப் பயன்படுத்துவோம். அந்த முனிவருடைய பெயர் யாக்ஞவல்கியர் என்று தெரியவருகின்றது. நேதி - அது இது இல்லை - என்ற எதிர்மறைப் பாதையின் மூலம் உண்மையைத் தேடுவது வசதியானது என்பது அவருடைய பரிந்துரை. இந்த முறை அவருடைய சொல்லாடலில் தலைகீழாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது. ஆயினும் அதை நேராக நிற்க வைப்போம். நாம் பயன்படுத்தவிருக்கும் முறையை வேறு சொற்களில் கூறினால், இயற்கை அறிவியல் வளர்ச்சியைத் தடை செய்தவை எவை என்று முதலில் நோக்கி, அவற்றைக் கண்டறிந்து, அவற்றுக்கு எதிரானவை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அறிவியல் வளர்ச்சிக்குப் பங்களித் திருப்பதை ஊகித்துக்கொள்ளுவதே ஆகும். பிறகு பொருள்முதல்வாதத்திற்கும் இயற்கை அறிவியலுக்கும் உள்ள உறவிற்கான நேரடிச் சான்றுகளைத் தேடிக் கண்டறிந்து தெளிவுபடுத்துவோம். பிற்காலத்தில் அவர்கள் மீது குவிக்கப்பட்டிருக்கின்ற ஏராளமான அறிவுலகக் குப்பைக்கூளங்களின் அடியில் இத்தகைய சில சான்றுகளும் இருக்கின்றன.

2. அறிவியலின் வீழ்ச்சியும் பொருள்முதல்வாதிகளுடைய கண்டனமும்

‘எது அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்குப் பகையாக இருந்து, இறுதியில் அறிவியலுக்கு அழிவைக் கொண்டு வந்தது?’ என்ற கேள்விக்கு நமது நவீன அறிவியலாளர் களில் திறமைமிக்க பி.சி.ராய் நல்வாய்ப்பாக ஏற்கனவே பதிலளித்திருக்கின்றார். இப்பதிலை விரிவாக்கிப் புரிந்துகொள்ளும் வேலையை மட்டுமே நமக்கு விட்டு வைத்திருக்கின்றார்.

பி.சி.ராய் தாம் எழுதிய ‘இந்து வேதியியலின் வரலாறு’ என்ற நூலில் ‘தொழில்நுட்பக் கலைகள் பற்றிய அறிவும் அறிவியல் மனப்பாங்கின் வீழ்ச்சியும்’ என்ற தலைப்பிலான இயலைச் சேர்ப்பது மிக அவசியம் எனக் கருதினார். இந்தப் பேசுபொருள் பற்றிய விவாதத்தின் தேவையை ராய்க்கு முன்பு எவரும் உணரவில்லை. ராயின் வழிவந்த அறிவியலாளர் களிடையேகூட எம்.என்.சகா மட்டுமே இந்தப் பொருளைத் தீவிரமாகக் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டார். பி.சி.ராயின் ‘தொழில்நுட்பக் கலைகள் பற்றிய அறிவும் அறிவியல் மனப்பாங்கும்’ என்ற இயல் சுருக்கமானது. ஆயினும், இந்தியாவில் அறிவியல் வரலாற்றியலாளர்களுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் உடையது.

பி.சி.ராய் இந்தியாவில் அறிவியல் மனப்பாங்கின் வீழ்ச்சிக்கான உண்மையான காரணியை அறிவியலின் பொதுச்சட்டகத்தினுள் காணாமல், அதற்கு வெளியே நாட்டின் சமூகச் சூழ்நிலை வளர்ச்சியில் முதன்மையாகக் காண விரும்பினார் என்பதே, அவருடைய விவாதத்தில் இருக்கும் குறிப்பிடத்தக்க முதல் அம்சம் ஆகும். ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவரிடம் கைமாற்றித் தரும் தீப்பந்தங்களைப் போல் கைமாற்றிக் கொடுக்கப் பட்ட கருத்துக்களின் தொடர்ச்சி, கொள்கைகள், மனனம் அல்லது கணிதம் சார்ந்த நுட்பங்கள், நடை முறைக் கண்டுபிடிப்புகள் ஆகியவற்றின் அகநிலை அல்லது தன்னிலை உறவுகளில் மட்டுமே அறிவியலின் வரலாற்றை விளக்கும் அகநிலைவாதிகள் அல்லது தன்னிலைவாதிகளின் கருதுகோள் மீதான அண்மைக் கால மறுதலிப்புகள் பற்றி எந்த அறிவும் இன்றி, பி.சி.ராய் அக்கருதுகோளைத் தன் சொந்த வழியில் ஒதுக்கித் தள்ளினார் என்பதே இதற்குப் பொருளாகும். இந்தியாவில் அறிவியல் மனப்பாங்கின் வீழ்ச்சிக்கான முதன்மைக் காரணி சாதி சமூக முறையின் கோட்டைக் கொத்தளங்களும், அவை தொழில்நுட்ப வல்லுநர், கைவினைஞர் உள்ளிட்ட உடல் உழைப்பாளிகளின் சமூக மதிப்பை மிக மோசமான வகையில் கீழிறக் கியதுமுமே ஆகும். “வேத காலத்தில் மக்கள் தம் சொந்த இயல்புக்கும் வசதிக்கும் ஏற்ப தொழில்களைத் தேர்ந்து கொள்வதைத் தடுக்குமளவுக்கு சாதி உருப்பெறவில்லை”, ஆனால் “பவுத்தத்தின் வீழ்ச்சிக்கும், வெளியேற்றத் திற்கும் பிறகு பார்ப்பனர்கள் கேள்விக்கே இடமற்ற உயர்நிலையை அடைந்தபோது” இந்த நிலைமை ஏற்பட்டது என்று பி.சி.ராய் வெளிப்படுத்தினார். சாதி சமூக அமைப்பின் வெற்றி பற்றிய இந்தப் பார்வையை இக்கால வரலாற்றியலாளர்கள் எந்த அளவுக்குத் திருத்த வேண்டும் என்பது முற்றிலும் வேறுவகைக் கேள்வி. இந்தியாவில் அறிவியலின் முன்னேற்றம், வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் மீது சமூகத்தின் சாதிக் கட்டமைப்பு ஏற்படுத்தியுள்ள விளைவு பற்றி ராய்யுடைய பகுப்பாய்விலிருந்து வரலாற்றியலாளர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது என்பது நாம் கூறும் அம்சம் ஆகும். அவர் பின்வருமாறு கூறினார்.

“மிகமிக ஆணவம்மிக்க, மோசடிச் செயல்பாடுகளை நிறுவிய புரோகித வர்க்கத்தின் புகழ்பாடும் திசை யிலேயே பிற்காலத் தொன்மங்களும் மனுவின் குப்பைக் கூளங்களும் சென்றன. சுசுருதரின் கூற்றுப்படி அறுவை மருத்துவ மாணவர்கள் இறந்த உடல்களை அறுத்துப் பார்ப்பது தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாகும். சுசுருதர் இச்செயல்பாட்டின் மூலம் பரிசோதித்து, உற்றறிந்து பெறப்படும் அறுவைத்துறை அறிவுக்கு மிகப்பெரும் முதன்மை அளிக்கின்றார். ஆனால் மனு இதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மனுவின் கருத்துப்படி புனிதமான பார்ப்பனன் பிணத்தைத் தொடுவதால் தீட்டாகி விடுகின்றான். எனவே வாக்பட்டரின் காலத்துக்குப் பிறகு விரைவிலேயே அறுவை மருத்துவக் கருவிகளைத் தொடுவது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை; உடற்கூற்றியலும், அறுவை மருத்துவமும் கைவிடப் பட்டன. இதனால் அவை இந்துகளுக்கு மறைந்து போன அறிவியல்கள் ஆகிவிட்டன. இதேபோல் உலைக்களத்தில் சைக்ளாப்சைப் போல வியர்வை சிந்தி உழைப்பது உவப்பானதாக இல்லாமல் கண்ணியக் குறைவானதாகக் கருதப்பட்டது (சைக்ளாப்சு கிரேக்கத் தொன்மங்களில் வரும் நெற்றியில் மட்டும் ஒற்றைக் கண்ணுடைய அரக்கர் இனக் கொல்லர்கள்). எனவே சமூகத்தின் மிகவும் திறமையுடைய வர்க்கங்கள் பேணி வளர்த்த கலை மரபுகள் பற்றிய பதிவுகள் மிகமிக நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு இருந்த பண்டைய வடமொழி இலக்கியங்களில் மட்டுமே எஞ்சி இருப்பதைக் காண்கிறோம்.”

“கலைகள் கீழான சாதிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டு, தொழில்கள் குடிவழிமரபுத் தொழில்கள் ஆக்கப்பட்டு, சமூகத்தின் அறிவாற்றல் மிக்க பகுதியினர் உழைப்பில் செயலூக்கத்தோடு பங்கெடுப்பதிலிருந்து விலகி விட்டதால், கைத்தொழில்களில் நுட்பமும், நேர்த்தியும் மிகப்பெரும் சிரமத்தின் மூலமாகப் பாதுகாக்கப் பட்டன. காரணி, விளைவு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து நோக்கி, ஏன், எவ்வாறு என்று கேள்வி எழுப்பி, தோற்றப்பாடுகளைப் பரிசோதித்து, ஊகித்து அறியும் அறிவியலுக்குத் தலைமுழுகிவிட்ட அறிவுசார்ந்த மக்கள் யோகத்திலும், நிலையான பரம்பொருள் பற்றிய ஆராய்ச்சியிலும் மூழ்கிவிட்டனர். நமது மண் அறிவியல்உலகின் வரைபடத்திலிருந்து விலக்கப் பட்டு, ஒரு பாயிலோ, டே கார்வ்டெசோ, நியூட்டனோ பிறப்பதற்குத் தகுதியற்றதாகிவிட்டது.”

“அறிவுத்துறையில் மந்தமும் தேக்கமும் நிலவிய இந்த நாட்டில் மிகப் பெரும்பாலும் தமக்குள்ளேயே வாழ நேர்ந்துவிட்ட கைவினை வர்க்கங்கள் மரபு சார்ந்த சுயமான அறிவுக்கூர்மை, பொது உணர்வு ஆகியவற்றின் மூலம் பழைய மரபுகளைக் காப்பாற்றி வந்துள்ளன. கைவினைத் தொழிலாளர்கள் தம் சொந்த வழியில் பொன் - வெள்ளி அணி வேலைப் பாடுகள், உலோக வேலைப்பாடுகள், தந்த வேலைப் பாடுகள், எனாமல் பூச்சு, நெய்தல், சாயம் தோய்த்தல், நூல் பின்னல் வேலைப்பாடுகள் ஆகியவற்றில் தமது வியக்கத்தக்க தொழில் நுணுக்கத்தைக் காட்டி வருகின்றனர்.”

இக்கூற்றுகளில் சாதி சமூக முறையின் தீமைகளைக் கண்டிப்பதில் புதுமை ஒன்றுமில்லை. பி.சி.ராயின் சமகாலத்தவர் உள்ளிட்ட நமது பல சமூகச் சீர்திருத்த வாதிகள் ராய் வெளிப்படுத்தியதைக் காட்டிலும் அதிகமான கோபத்துடனும், சொல்வன்மையுடனும் சாதி சமூக முறையைக் கண்டித்தனர். ஆயினும் அறிவியலை முடக்குவாதத்திற்கு இரையாக்கிய ஏதோ ஒன்றைச் சாதி அமைப்பில் ராய் கண்டார் என்பதே அவருடைய தனிச்சிறப்பு. இக்காலக் கலைச்சொற் களில் சொன்னால் சாதி சமூகமுறை கொள்கையை நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்கும், அதாவது மூளை உழைப்பை உடல் உழைப்பிலிருந்து பிரிக்கும் அழிவு வேலையைத் தொடங்கி வைத்து, வேரூன்றச் செய்து, அதன் விளைவாக உடல் உழைப்பாளிகளான கை வினைஞர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் ஆகியோரைச் சமூகத்தில் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளி இழிவுபடுத்தியது. ஆனால் அவர்களிடம் மட்டுமே இயற்கையோடு வினைபுரியும் கருவிகளும் உடல் உழைப்பும் இருந்தன. இவ்வினைபுரிதல் இல்லாமல் தோற்றப்பாட்டை ஏன், எவ்வாறு என வினவிப் புரிந்து கொள்ளுதல் இயலாது. கைவினைஞர்களும், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களும் தங்களிடம் மட்டுமே இருந்த தொழிற் கருவிகளைத் தங்கள் சொந்தத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மேம்படுத்தி வந்தனர். ஆனால் அக்கருவிகளைப் புதுமையாக்கு வதற்கும், மேம்படுத்திச் செல்வதற்கும் அறிவியலைப் பயன்படுத்த முடியவில்லை.

இந்த விசயத்தைத் தெள்ளத்தெளிவாகக் கண் டறிந்து, 1902-ஆம் ஆண்டிலேயே துணிவோடு அறுதியிட்டுக் கூறிய முதல் இந்திய அறிவியலின் வரலாற்றியலாளராக பி.சி.ராய் இருந்தார். இதன் முக்கியத்துவத்தை மேலும் புரிந்துகொள்ள முயல் வோம்.

முதலாவதாகக் கைவினைஞர்கள், தொழில் நுட்ப வல்லுநர்கள் ஆகியோரின் சமூக மதிப்பு கீழிறக்கத்திலிருந்தே அறிவியலின் வீழ்ச்சிக்கான உண்மையான விடையைத் தேட வேண்டுமென்னும் போது, தொழில்நுட்பங்களிலிருந்தே அறிவியல் ஊட்டம் பெற்றது என்பதும் தெளிவாகின்றது. இக் கூற்று அறிவியலுக்குச் சமமானதாகத் தொழில்நுட்பங்கள் இருக்கின்றன என்று உறுதியாகப் பொருள் தருவதில்லை. மாறாக, தொழில்நுட்பங்களிலேயே அறிவியல் குடி கொண்டிருப்பதால் தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாத அறிவியலை எண்ணிப் பார்க்க இயலாது என்றே பொருள் தருகின்றது. இந்த விஷயத்தை இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே பி.சி.ராய் அறிந் திருந்தார் என்பது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. 1942-இல் வெளியான “இயற்பியல் விதி பற்றிய கருத்தாக்கத்தின் தோற்றம்” என்ற இ.ஜில்செலின் புகழ்பெற்ற ஆய்வுரை, 1944-இல் வெளிவந்த பி.பாரிங்டனின் “கிரேக்க அறிவியல்”, 1954-இல் முதன்முதலாக வெளியிடப்பட்ட ஜெ.டி.பெர்னலின் “வரலாற்றில் அறிவியல்” ஆகிய அறிவியல் வரலாற்றியலுக்குத் திருப்புமுனையாக அமைந்த படைப்புகள் பி.சி.ராய் அறிந்து ஏற்றிருந்த தையே சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு அதிகமான வரலாற்றுத் தரவுகளை வெளிக்கொணர்ந்தன.

பாரிங்டனின் “கிரேக்க அறிவியல்” என்ற நூலும், அதற்குப் பிறகு 1947-இல் வெளிவந்த அவருடைய சுருக்கமான சிறந்த நூலான “பண்டைய கிரேக்கத்தில் தலையும் கையும்” என்ற புத்தகமும் பி.சி.ராய் அழுத்தமாக வலியுறுத்திய அறிவியல் வீழ்ச்சிக்கான காரணம் உடல் உழைப்பாளிகளின் சமூக மதிப்பு கீழிறக்கம் என்பதைக் காணுவதற்கு வழிகாட்டின. பாரிங்டனின் விரிந்த கிரேக்க ஆய்வுகளைப் போன்ற புலமைப் பாட்டை ராயிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆயினும், உடல் உழைப்பை இழிவுபடுத்தியதின் விளைவாக அறிவியலுக்கான அழிவுச் சூழல் நடப்பிற்கு வந்தது என்ற உலகளாவிய உண்மைக்கான சான்று பண்டைய கிரேக்கத்திலும் இருக்கின்றது என்பதைத் தம் சொந்த வழியிலேயே ராய் புரிந்துகொள்ள முயன்றார் என்ற உண்மையைக் காணாமல் இருப்பது தவறு. இந்த அம்சத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டே பாரிங்டன் பண்டைய கிரேக்கர்களின் அறிவியல் சாதனைகள் பற்றிய எழுத்துகளில் அவர்களின் கொள்கையளவிலான முன்னேற்றங்களுக்கு ஒருதலைச் சார்புடன் வழக்கமாக அழுத்தம் கொடுப்பதைத் திருத்தினார். “ஐயமின்றி பண்டைய கிரேக்கர்களுள் சிலரால் ஊக்கம் பெற்ற இக்காலத்தவர்கள் பலர் கிரேக்க அறிவியலின் கொள்கை சார்ந்த தேர்ச்சியைப் புகழ்ந்து, அதன் நடைமுறை வெற்றிகளைப் புறக்கணிக்கின்றனர் அல்லது மறுக்கின்றனர்.”

அரிஸ்டாட்டில் எவ்வளவுதான் மேதையாக இருந்தாலும் அடிமைமுறை பற்றிய அவருடைய நியாயப்படுத்தல் கிரேக்க அறிவியலின் மீது பாதகமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது என்பதைப் பலரும் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. இதைப்பற்றி பாரிங்டனுடைய ‘கிரேக்க அறிவியல்’ நூலில் மிகச் சிறந்த பகுப்பாய்வைப் பெறுகின்றோம். இந்தியாவில் நடந்தது போன்று கிரேக்கத்திலும் உடல் உழைப்பாளர்களின் சமூக மதிப்பு கீழிறக்கம், இழிவுபடுத்தல் ஆகியவற்றின் விளைவாக அறிவியலுக்கான அழிவுச் சூழல் தோன்றியதை வரைந்துகாட்டுவதற்கு, பாரிங் டனுடைய படைப்பிற்கு முன்பு, ஒப்பீட்டளவில் கிரேக்க நிலைமைகள் பற்றி மிகக் குறைவான தரவு களைக் கொண்டு மிக ஆழமான தோற்றத்தை பி.சி.ராய் அளிக்க முயன்றார் என்பதே மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. பி.சி.ராய் பின்வருமாறு கூறினார்.

“இதுபோன்ற ஆபத்துகள் காலத்துக்குக் காலம் ஐரோப்பாவை அச்சுறுத்தின. ஆனால் காலப் போக்கில் அவர்களிடையே தோன்றிய உறுதி வாய்ந்த மனிதர்கள் அந்த அச்சுறுத்தல்களை வென்று விட்டனர். கீழானவர் களுக்கே தொழில் சார்ந்த வேலைகள் என்ற அரிஸ்டாட்டிலுடைய கருத்து அங்கும் அறிவில் சிறந்தவர் களிடையே உறுதியான செல்வாக்கு செலுத்தியது. இதனால் தொழில்நுட்ப வேதியியல் முன்னேற்றத்தின் நடைமுறையிலும், உற்றறிதலிலுமிருந்து கல்வி கற்ற கிரேக்கர்கள் விலகியே நின்றனர். வேதியியல் செயல்பாட்டின் கொள்கை சார்ந்த விரிவாக்க ஆர்வமும் கூட அவர்களின் விருப்ப வட்டத்திற்கு வெளியே இருந்தது.”

பாரசெல்சஸ் தம் காலத்து பண்டுவக்காரர்களை (Physicians) இரசவாதிகளுடன் (Alchemists) ஒப்பிட்டு ஏளனம் செய்தார். அவர் இரசவாதிகளைப் பற்றி பின்வருமாறு கூறினார். “பகட்டுத்தனம் அல்லது வெல் வெட் ஆடைகள் அணிதல், விரல்கள் அனைத்திலும் மோதிரங்கள் அணிந்துகொண்டு மினுக்கித் திரிதல் அல்லது வெள்ளிப் பிடிகளைக் கொண்ட உடை வாள்களை இடையில் தரித்தல் அல்லது கைகளில் வேலைப்பாடு மிகுந்த கையுறைகளை அணிதல் போன்ற பகட்டார்வங்களுடன் இரசவாதிகள் சோம்பிக் கிடப்பதில்லை. மாறாக, இரவு பகல் பாராமல் முழுப் பொழுதும் உழைப்பதிலேயே இனிமை காண்கின்றனர். தாம் புத்துணர்ச்சி பெறுவதற்காக இரசவாதிகள் அயலகங்கள் செல்வதில்லை; ஆய்வுக் கூடங்களிலேயே புத்தொளி பெறுகின்றனர். அவர்கள் சிறிய சட்டைப் பையுடைய தோல் ஆடைகளை அணிகின்றனர்; அதிலேயே தம் அழுக்கான கைகளைத் துடைத்துக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் மோதிரங்களில் விரல் களை நுழைத்துக் கொள்வதில்லை; கரித்துண்டு முதல் களிமண் வரையிலான பொருள்களிடையே விரல்களை நுழைக்கின்றனர். அவர்கள் சுத்தமான அழகான முகங்களுடன் இருக்காமல் கொல்லரைப் போன்றும், சுரங்கத் தொழிலாளி போன்றும் புழுதி படிந்தும், கருப்பாகவுமே இருக்க விரும்புகின்றனர்.”

“18ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவிலே கூட இங்கிலாந்தில் வேதியியல் துறை முன்முயற்சிகள் விருப்பார்வ ஒளியில் பதிவாகவில்லை. மருந்து விற்பவர்களும் தங்களை வேதியியலாளர் என்று அழைத்துக் கொண்டதால், தங்களை வேதியியலாளர் என்று குறிப்பிட்டுக் கொள் வதை வேதியியலாளர் வெறுத்தனர். இச்சூழ்நிலை யினால் ‘இங்கிலாந்து அறிவியல் நிலமன்று’ என்று அறிவிப்பதற்கு 1837-இல் லியபிக் உந்தப்பட்டார்.”

புதுதினுசான சமூகப் புல்லுருவிகளாக மட்டுமே இருந்த, அழிந்துகொண்டிருந்த அறிவியலை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பாரசெல்சஸ் காலத்தின் பண்டுவக்காரர்கள் வாழ்ந்த போது, உடல் உழைப்பிற்கு இரசவாதிகள் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டதில் இயற்கை அறிவியலின் மறுபிறப்பிற்கான உண்மையான வாய்ப்பை பாரா செல்சஸ் தம் வழியிலேயே கண்டார். இதையே ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சியில் நவீன அறிவியல் மனப் பாங்கு உதித்தெழுவதற்கான மிகப் பெரும் முக்கியத் துவம் வாய்ந்த மெய்மைகள் பற்றிய கேள்விக்கு விடை யாக ஏற்கின்றோம். “அச்சுறுதல்களைத் தாண்டிய ஐரோப்பாவின் உறுதி வாய்ந்த மனிதர்கள்” என்று ராய் குறிப்பிட்ட, விருப்பிற்குகந்ததாக இல்லாத உண்மையின் மூலமே நவீன அறிவியல் உருவாக்கப் பட்டது. பி.சி.ராய் தன் சொந்த வழியில் மிகச் சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்ட உண்மையை, நமது இந்திய வரலாற்றில் அறிவியல் பற்றிப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான அம்சத்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும், மிகப் பெரும் தரவுகளில் இந்த அம்சத்தை வெளிப் படுத்திக் காட்டும் ஜெ.டி.பெர்னலிடம் திரும்புவோம்.

“மறுமலர்ச்சிக் காலம் ஒரு பகுதி அளவுக்கு கொடுங்கோலான கொள்கைக்கும், அடங்கி நிற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான பிளவை நீக்கியதே” நவீன ஐரோப்பாவில் அறிவியல் மறுபிறப்பிற்கான மிக முக்கியமான ஒரு காரணி என்று நாம் அறிதல் வேண்டும் என பெர்னல் விரும்புகிறார். இதைப் பற்றி வாசகர்கள் விரிவாக அறிய விரும்பினால் அவருடைய படைப்பை நோக்குக. அவருடைய கூற்றில் ஒரு துண்டை மேற்கோள் காட்டுவோம்.

“நூல் நூற்றல், நெய்தல், பானை வனைதல், கண்ணாடிப் பொருள்கள் தயாரித்தல், வாழ்வுக்கும் போருக்கும் தேவையானவற்றை நிறைவு செய்த உலோகக் கலைஞர்கள், சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் முதலான தொழில்களுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் மதிப்பளிக்கப்பட்டதே உண்மையான புதுமை. கலைகளின் தொழில்நுட்பங்கள் தொல்சீர் காலத்தில் அடிமைகளிடம் இருந்தது போன்று இல்லாமல், நவீன காலத்தில் சுதந்திர மனிதர்களிடம் இருந்தன. கலைத் தொழில்நுட்பங்களிடமிருந்து இடைக்காலக் கோமகன்கள் விலகிலிருந்தது போன்று இல்லாமல், புதிய சமூகத்தின் ஆட்சியாளர்கள் பொருளாதார அளவிலும், சமூக அளவிலும் நெருங்கியே இருந்தனர். ஆகவே அவை மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெற்றன...

“பழைய நாகரிகங்களின் தொடக்கம் முதற் கொண்டே கைவினை மரபுகளுக்கும், அறிவாளி களுக்கும் இடையே அறுந்துவிட்ட தொடர்பு, கை வினைஞர்களின் சமூக மதிப்பு உயர்ந்ததால் மீண்டும் இணைய வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.”

இந்தியச் சூழலுக்குத் திரும்புவோம். நமது பண்டைய வரலாற்றில் அறிவியல் செயல்பாடு களையும், அறிவியல் மனப்பாங்கையும் வளர்த் தெடுத்தலில் சாருவாகர்கள் அல்லது உலகாயதர் களின் பங்களிப்பை நோக்குவதற்காக பி.சி.ராய் உற்றறிந்ததின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள் வதற்கு முயல்வோம். பி.சி.ராய் எடுத்துக்காட்டியபடி, இந்தியாவில் அறிவியல் மனப்பாங்கின் வீழ்ச்சிக்கான மிகவும் முக்கியமான காரணிகளுள் ஒன்று உடல் உழைப்பு பற்றிய இழிவுபடுத்தல் ஆகும். இந்த இழிவு படுத்தல் நாட்டில் சாதி சமூகமுறை நிலைபெற்றதைத் தொடர்ந்து தவிர்க்க இயலாதவொன்றாக நடை முறைக்கு வந்தது. சாதி சமூகமுறை பற்றி சாரு வாகர்கள் அல்லது உலகாயதர்களுடைய நோக்கை அறிவதற்கு எஞ்சிப் பிழைத்திருக்கும் சான்றுகளி லிருந்து கிடைக்கும் விடையை ஏற்றுக்கொண்டால், அறிவியல் வளர்ச்சித் தூண்டுதலுக்கு அவர்கள் ஆற்றிய பங்கை மதிப்பிட முடியும்.

இப்போது ‘நம்மால் ஏதாவதொரு பதிலைப் பெற முடிகின்றதா?’ என்பது மிக முக்கியமான கேள்வி. இதற்கு நேர்மறையான பதிலை ஏற்கெனவே பெற்றிருக்கின்றோம் என்பது மிகமிகக் குறிப்பிடத் தக்கது.

எதையும் சாதி சமூகமுறை பற்றி விரிவான கண்டனம் அவர்களுடைய உண்மையான மக்கள் பாடல்கள் உள்ளடக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆயினும், சாதி சமூகமுறையின் அடிப்படையாக விளங்கும் கருத்துநிலைச் சட்டத்தை உடைத்தெறி வதற்கான விருப்பம் அவற்றிலே இருக்கின்றது. அவர்கள் அதிருஷ்டம் என்னும் கருத்தாக்கத்தின் மீது நேரடியான தாக்குதல் தொடுத்தனர். கடந்த பிறவியில் செய்த கர்மம் இந்தப் பிறவியிலும், இந்தப் பிறவியில் செய்யும் கர்மம் அடுத்த பிறவியிலும் பலனை நல்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆற்றலே அதிருஷ்டம் ஆகும். இப்போது ஒருவர் உயர்குடியில் பிறந்திருந்தால், அதற்குக் காரணம் அவர் கடந்த பிறவியில் செய்த நல்வினைகளே; மற்றொருவர் தாழ்குடியில் பிறந்திருந்தால் அதற்குக் காரணம், அவர் கடந்த பிறவியில் செய்த தீவினைகளே. இப்படிப் பட்ட நம்பிக்கையொன்று இல்லாமல் சாதி சமூக முறையை நியாயப்படுத்த முடியாது. இந்திய மெய்யியலில் சாருவாகர்களைத் தவிர வேறு எவரும் கர்மம், அதிருஷ்டம் ஆகிய நோக்குகளை நேரடியாக எதிர்த்துப் போராடவில்லை.

ஆகவே பி.சி.ராய் நோக்கிலிருந்து பார்த்தால் சாருவாகர்கள் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு இருந்தால் இந்திய வரலாற்றில் அறிவியல் வளர்ச்சியின் எதிர்காலம் வேறானதாக இருந்திருக்கும்; மறுமலர்ச்சிக் கால ஐரோப்பாவில் நடந்தது போன்று, இயற்கை யோடு நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளும் முறையான உடல் உழைப்பு மீதான இழிவுபடுத்தல் வலிமை யற்றிருக்கும்; அறிவியல் மனப்பாங்கு ஆற்றல் பெற்றிருக்கும்.

ஆனால் சாருவாகர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்பதற்கே எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது. காது கொடுத்தலுக்கான சில வாய்ப்புகளையும் தருமசாத்திரக்காரர்கள் மிகக் கடுமையாக எதிர்த்துஅழித்துவிட்டு, வன்முறை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு உண்மையான சிந்தனையாளர்களை நடுநடுங்க வைத்து அச்சத்திற்கு உள்ளாக்கினர். இதைப் பற்றி ‘மெய்யியலும் அரசியலும்’ என்ற அடுத்த இயலில் விவாதிப்போம்.

தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்தியாயா வாழ்வும் பணியும்

இராமகிருஷ்ண பட்டாச்சாரியா

தமிழில் :க .காமராசன் 

தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்தியாயா 

                     

இந்திய மெய்யியல் ஆய்வு மரபில் தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்தியாயாவின் ‘உலகாயதம் : பண்டை இந்தியப் பொருள்முதல்வாதம் பற்றிய ஆய்வு’ என்ற வெளியீடு புதிய யுகத்தைத் தொடங்கி வைத்தது. ஆனால் இந்தியாவில் இருந்த கல்வித்துறை சார்ந்த சில புலமையாளர்களுக்கு 678 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த ஆங்கிலப் படைப்பின் பொருளடக்கத் தலைப்புகளின் வரிசையே திகைப்பை ஏற்படுத்தியது. உலகம் முழுவதும் இருந்த சிந்தனை பற்றிய வரலாற்றியலாளர்களும், தொல்சீர் இலக்கியப் புலமை யாளர்களும் பெரும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்துடன் இந்நூலை வரவேற்றனர். மிக நன்கறியப்பட்ட ‘சீனாவில் நாகரிகமும் அறிவியலும்’ என்ற பல்தொகுதி நூலின் ஆசிரியர் ஜோசப் நீதம் “உங்கள் நூல் என்னுடைய நூலகத்தில் உண்மையாகவே மதிப்புக்குரிய இடத்தில் பாதுகாத்து வைக்கப் பட்டிருக்கும். நாம் பண்டைய இந்திய, சீன நாகரிகங்களை ஆராய்ந்து சில ஒத்த முடிவுகளுக்கு வந்தடைந்திருப்பது மிக வியப்புக்குரிய உண்மை” என்று சட்டோபாத்தி யாயாவுக்கு எழுதினார்.

மூத்த பிரெஞ்சு இந்தியவியலாளர் லூயிஸ் ரெனோ “இந்த நூல் உயர்ந்த மதிப்புடையதாக இருக்கின்றது. இந்தியவியலாளர்கள், சமூகவியலாளர்கள் ஆகியோரால் ஆழ்ந்து கவனமாகக் கற்கப்பட வேண்டியது” என்று கூறினார். இங்கிலாந்தின் பர்மிங்ஹாம் பல்கலைக் கழகக் கிரேக்கப் பேராசிரியர் ஜார்ஜ் தாம்சன் “படைப் பாக்கத் திறனுள்ள மார்க்சியரின் இந்நூலும் அவருடைய பேசுபொருளும் ஒருவர் அறிந்துகொள்ளவும், நேசிக்கவும் வேண்டியது” என்று சொன்னார். ஜே.பி.எஸ். ஹால்டனே “உங்களுடைய புத்தகத்தால் மிகப் பெரிய அளவில் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்” என்று சட்டோபாத்தியாயா விடம் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாடிய போது குறிப் பிட்டார். ‘உலகாயதம்’ வெளிவந்த பிறகு சட்டோபாத்தி யாயாவின் மிக நெருங்கிய துறை சார்ந்த நண்பராக மாறிய ரூபன் “சட்டோபாத்தியாயாவினுடைய புத்தகங்கள் இந்திய மெய்யியல் பற்றிய தேடலில் இந்தியர்களிடையே புதிய காலகட்டத்தைத் தோற்றுவித்தன” என்று கருதினார்.

இப்போது சட்டோபாத்தியாயாவும், அவருடைய படைப்புகளும் பல்லாயிரம் முறை நினைவுகூரப்படுகின்றன.

தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்தியாயா 1918ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 19-இல் கொல்கத்தாவில் பிறந்தார். கொல்கத்தா பாவனிபூர் மித்ரா நிலையத்தில் தொடக்கப் பள்ளிக் கல்வியையும், கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரி, கல்கத்தா பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றில் மெய்யியலையும் கற்றார். 1939-1942 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கிடையில் B.A. (Honours), M.A. ஆகிய பட்ட வகுப்புகளில் முதலிடம் பெற்றுத் தேர்ச்சியடைந்தார். முதுகலையில் சிறப்புத்தாளாக (வேதாந்தச் சார்புடைய) இந்திய மெய்யியல் இருந்த போதிலிருந்து, அவருடைய பிந்தைய வாழ்வு முழுவதும் வேதாந்தத்திற்கும், வேறு பொருள்முதல்வாதமல்லாத மெய்யியல் முறைகளுக்கும் எதிராகச் சற்றும் உறுதி குறையாத வகையில் போராடினார்.

களைப்புறாமல் எழுதிக் குவிக்கிற எழுத்தாளரான சட்டோபாத்தியாயா ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட நூல் தொகுதிகளையும் (அவற்றில் சில மிகமிகப் பெரியவை) குறிப்பிடத்தக்க எண்ணற்ற நூல் பதிப்புகளையும் அவருடைய பங்களிப்பாக அளித்துள்ளார். அவர் ஏற்கெனவே வங்காளியில் ஒரு உண்மையான படைப் பாளியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தார். அவருடைய ஆங்கில, வங்காளி மெய்யியல் படைப்புகளுக்காக நெடுங்காலம் அவர் தூற்றல்களுக்கும் போற்றல்களுக்கும் முகங்கொடுத்தார். அவருடைய தெளிவான, சரளமான நடை எல்லாவற்றிலும் உயர்வானது. அவர் 1940களின் தொடக்கத்தில் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் செயல்பாட்டாளர். பின்னர் இச்சங்கம் பாசிச எதிர்ப்பு எழுத்தாளர் சங்கம் என்றழைக்கப்பட்டது. அப்போது வங்காளியின் புகழ்பெற்ற கவிஞரான விஷ்ணு தேயுடன் இணைந்து செயல்பட்டார். அர்ப்பணிப்பு மீதான அவருடைய மிக்கார்வம்பற்றி தேயால் எழுதப்பட்ட கடிதங்களிலிருந்து அவர்களுடைய நெருக்கமான உளமொன்றிய நட்பு தெரியவருகின்றது.

1940கள் பிற்பகுதியிலும், 1950கள் தொடக்கத்திலும் வங்காளியில் சிறந்த சிறுவர் இலக்கிய ஆசிரியராக சட்டோபாத்தியாயா அறியப்பட்டார்; பள்ளி செல்லும் சிறுவர்களுக்காக வாழ்க்கை வரலாறுகள், எளிய அறிவியல் நூல்கள், புதினங்கள், கதைகள் ஆகியவற்றை எழுதினார். அவருடைய அண்ணன் காமாட்சி பிரசாத்துடன் இணைந்து ‘ராங்மசால்’ என்று சிறுவர்களுக்கான இதழை நடத்தினார். இது மிகக் குறுகிய காலமே வந்தாலும் உண்மையான இலக்கிய இதழ். ஜன்பர் கதா (அறிவுப் புத்தகங்கள்), அமரௌ ஹோதே பரி (நம்மாலும் மாற முடியும்) விஞ்ஞான் விச்சிரா (பல்வேறு அறிவியல்கள்) முதலான தலைப்புகளில் இளம் வங்காளி வாசகர் களுக்காகச் சிறுநூல் வரிசையைப் பதிப்பித்தார். மானிடவியல், உயிரியல், உளவியல் முதலானவற்றைப் பற்றிய அவருடைய சிறுநூல்கள் எளிய முறையில் அறிவியல் நூல்களை முழுவதற்கான சிறந்த முன்மாதிரிகள். சுபாஷ் முகோபாத்தியாயா போன்ற பலருடன் இணைந்து வங்காளி உரைநடையில் புதுக்கிளர்ச்சியை உருவாக்கியது அவர் அளித்த பங்களிப்பு.

தாகூருக்குப் பிறகு வங்காளியில் மிக முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்படுகின்ற முன்னோடிகள் குழுவுடன் இணைந்து, சட்டோபாத்தியாயா தன் இளநிலைப் பட்டப்படிப்புக் காலத்தில் இளங்கவியாக இருந்தார். மிகச் சிறிய கவிதை நூலான ‘கயக்தி நாயக்’ (மிகச் சில வீரர்கள்) அவருடைய இளமைக்காலத் துணிகரச் செயலுக்கான சான்றாக நினைவுகூரப்படுகின்றது. இந்தக் கவிதை நூல் முதன் முதலாக 1942-இல் பதிப்பிக்கப்பட்டது. பின்பு சட்டோ பாத்தியாயாவின் வாழ்நாளில் மீளப் பதிப்பிக்கப்படவே இல்லை. ஆங்கில மொழியாக்கத்தில் ‘நவீன வங்காளிக் கவிதைகள்’ (1948) என்பதையும் பதிப்பித்திருந்தார். அலுவல்முறையில் கல்கத்தாவில் தங்கியிருந்த படைவீரர் மார்டின் கிரிக்மேன் பல கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்புச் சுமையை ஏற்றுக்கொண்டார். இந்தத் தொகை நூல் நீண்ட காலமாகப் பதிப்பில் இல்லாமல் இருந்தாலும், நம் ஆர்வத்தைக் கிளறக்கூடிய புத்தகம். இதை வட அமெரிக்கப் பழைய புத்தகக் கடைகளில் தேடினால் மிகக் குறைவான விலையில் இன்றும் வாசகர்களுக்குக் கிடைக்கும். மாணிக் காங்கோபாத்தியாயாவின் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்ட சிறுகதைகளையும், ஆங்கிலத்தில் “Primeval and other stories” (1958) என்ற தலைப்பில் பதிப்பித்திருக்கின்றார் சட்டோபாத்தியாயா.

கவிஞரும், Frontier இதழின் நிறுவனரும் ஆசிரியருமான சமர் சென் சட்டோபாத்தியாயாவுக்கு மார்க்சு, எங்கெல்சுடைய ‘பொதுவுடைமைக் கட்சி அறிக்கை’யை 1940களின் தொடக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தினார். சென்னுக்கும் சட்டோபாத்தியாயாவுக்கும் இடையில் ஆழமான அன்பு, மதிப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாழ்நாள் முழுவதும் நட்பு இருந்தது. சான்று இதற்குச் சென் சட்டோபாத்தியாயாவுக்கு எழுதிய கடிதங்கள். இந்தக் கடிதங்கள் ‘Anustub, Eboug Ei Samay’ ஆகிய இரு வங்காளி இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளன.

தொழிலாளர் தலைவர் பங்கிம் முகோபாத்தியாயா, மீரத் சதி வழக்கில் புகழ்பெற்ற இராதாராமன் மித்ரா ஆகியோருடன் இணைந்து மார்க்சியக் கொள்கை, நடைமுறை ஆகியவை பற்றிய அறிவை சட்டோபாத்தி யாயா விரிவாக்கிக் கொண்டார். சிறிது காலம் இராம கிருஷ்ண மித்ரா, சுபாஷ் முகோபாத்தியாயா ஆகியோருடன் தொழிலாளர் கட்சியில் இருந்தார். பிறகு 1944-இல் இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியில் இணைந்தார்.

இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் தலைவர் பாவனி (சங்கர்) சென் (குப்தா) 1951-இல் பண்டைய இந்திய மெய்யியல் ஆய்விற்கு மார்க்சியத்தைக் கையாளும்படி சட்டோபாத்தியாயாவைத் தூண்டினார். இந்தத் தூண்டுதல் சட்டோபாத்தியாயா வாழ்வின் திசையை முழுமையாக மாற்றியமைத்தது. பிறகு இந்திய மெய்யியல், அறிவியல் மரபுகளில் உள்ள பகுத்தறிவு பொருள்முதல்வாதக் கூறுகளைத் தேடுவதற்கு ஒரே மனதுடன் தன்னை ஒப்படைத்துவிட்டார். இந்தப் பணி அவருடைய வாழ்நாள் இறுதி வரை தொடர்ந்தது.

பாவனி சென் மற்றொரு அடிப்படையான பணியையும் செய்தார். 1940-களில் சட்டோபாத்தியாயா மார்க்சுக்கும் பிராய்டுக்கும் இடையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தார். 1949-இல் வெளிவந்த பாலியல் பற்றிய சட்டோபாத்தியாயாவின் வங்காளிப் புத்தகத்தைக் கடுமையாக பாவனி சென் விமர்சித்ததின் மூலம் சட்டோபாத்தியாயாவிடமிருந்த பிராய்டு பேயை விரட்டியடித்தார்; அவருடைய வாழ்வின் அடிப்படையாய் விளங்கிய மார்க்சியப் பாதைக்குக் கொண்டு சேர்த்தார். 1950களில் சட்டோபாத்தியாயா எழுதிய வங்காளப் புத்தகங்களில் அவர் இறுதியாகவும் உறுதியாகவும் நெறி வழுவாமல் மார்க்சியத்தை ஏற்றுக் கொண்டதைக் காண முடிகின்றது. அவருடைய ‘மார்க்சியம்’ (1952) என்ற வங்காளித் தொடக்க நூல் அறிமுக வாசகர்களுக்கு இயங்கியல் பொருள்முதல்வாத நோக்கை மிகச் சிறப்பான முறையில் கற்பிக்கின்றது.

இந்திய மெய்யியல்பற்றி சட்டோபாத்தியாயாவின் முதல் ஆய்வுத் தேடல் படைப்பான உலகாயதம் முதலா வதாக 1956-இல் வங்காளியில் வெளிவந்தது. பின்னர் முற்றிலும் மாற்றி எழுதப்பட்டு 1959-இல் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்தது. இந்நூல் ஜப்பானிய மொழி, சீன மொழி, ருஷ்யன் உள்ளிட்ட பல அயல்மொழிகளிலும், இந்திய மொழிகளிலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு, பன்முறை திரும்பத்திரும்ப வெளியிடப்பட்டது. இன்றைய நாள் வரைக்கும் இந்த நூல் அவருடைய மிகச் சிறந்த படைப்பாக இருக்கின்றது. மிகச் சிறந்த ஆய்விதழ்கள் மதிப்புரை எழுதின. உலகின் மிகச் சிறந்த புலமையாளர்கள் சட்டோ பாத்தியாயாவுக்கு எழுதிய தனிப்பட்ட கடிதங்களின் மூலம் தங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவித்தனர். நீண்ட காலமாகப் புலமை வட்டத்தில் இந்நூலுக்குத் தேவை இருந்து கொண்டே இருந்தது. இந்தியாவில் பொருள்முதல்வாதம் பற்றிய ஆய்விற்குப் புதிய வழியைத் தோற்றுவித்தது. எவ்வாறு மெய்யியலை நோக்க வேண்டும் என்பதை உள்நாட்டு, அயல்நாட்டுப் புலமையாளர்களுக்கு ‘உலகாயதம்’ கற்பித்தது என்று கூறுவது மிகைப்படுத்தல் அன்று. பொருள்முதல்வாதத்தை ஆராய்வதற்கு நடப்பில் இருந்த எல்லாமுறைகளையும் சட்டோபாத்தியாயா ஒதுக்கித் தள்ளினார். பொருள்முதல்வாதத்தின் வேர்களை மானிடவியலில் தேடினார்; தந்திரத்திலும் சாங்கியத்திலும் புரட்சிகரமான பார்வையைக் கண்டார்; அதுவரை நோக்கப்படாத முறையில் வேதத்திலும்கூடப் புதிய சான்றுகளை ஆராய்ந்து கண்டார்.

இந்திய மெய்யியலுக்கு ‘எளிய அறிமுகம்’ என்ற சிறிய நூல் அடுத்து வெளிவந்தது. 1964-இல் வெளிவந்த இந்த நூல் இந்தியாவின் முதன்மையான சிந்தனைப் பள்ளிகளைப் பருந்து நோக்கில் விவரித்தது. உலகாயதத்தில் தொடங்கி வேதாந்தத்தில் நிறைவடையும் பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சயனர், மாதவர் ஆகியோருடைய சர்வதரிசன சங்கிரகத்திற்கு எதிர்நோக்கில் இந்நூல் அமைத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இந்த நூல் பல்வேறு சிந்தனைப் பள்ளிகளின் வரலாற்றுத் தோற்றத்தை எடுத்துக் கூறி, அவை வளர்ச்சியடைந்த முறையை வரிசையாக விளக்கிச் செல்கிறது.

‘இந்திய நாத்திகம்’ (1969) நூலில் சட்டோபாத்தியாயா வேதநெறி சார்ந்த ஆத்திக மெய்யியல் பள்ளிகளை ஆய்விற் குள்ளாக்கி, அவற்றின் நாத்திக உள்ளடக்கத்தினை வெளிப் படுத்தினார். சாங்கியம், நியாயம் ஆகியவற்றின் நாத்திகத் தன்மையை விளக்கியுள்ளார். மீமாம்சைகூடத் தன் சொந்தத் தேவைப்பாட்டிற்காக நாத்திகத் தன்மையுடன் விளங்குவதை எடுத்துக் காட்டியுள்ளார். இந்தப் புத்தகம் உலகாயதத்தை அடுத்து மிகவும் புலமை சான்றது. ஏராளமான சான்றுகளை, மிக ஒழுங்கமைந்த வாதமுறையில் எடுத்துக் கூறுகின்றது.

‘இந்திய மெய்யியலில் அழிந்தனவும் நிலைத்திருப் பனவும்’ (1976) புதிய களத்தேடல்களில் மிக விரிந்த பரப்பை உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்நூலில் நியாயம், பௌத்தம் ஆகியவற்றின் எண்ணற்ற நேர்மறைக் கூறுகளை வெளிக் கொணர சட்டோபாத்தியாயாவின் தலையாய ஆய்வுமுறை உதவியுள்ளது. மிகச் சிறந்த புலமைப்பாட்டைக் கொண்ட, நுண்ணிய ஆய்வு நோக்குள்ள இந்தப் புத்தகம் உலகாயதத்தை அடுத்து வந்த மிகச் சிறந்த படைப்பு. இந்தப் புத்தகத்திற்கு முதலில் “இந்தியப் பொருள்முதல்வாதம் பற்றிய மேலதிக ஆய்வுகள்” என்று பெயரிடப்பட்டது. ‘உலகாயதம்’, ‘இந்திய மெய்யியலில் நிலைத்திருப்பனவும் அழிந்தனவும்’ ஆகிய இரண்டு நூல்களும் செவ்வியல் படைப்புகள்.

சட்டோபாத்தியாயாவின் ‘பண்டைய இந்தியாவில் சமூகமும் அறிவியலும்’ (1977) என்ற நூல் அவர் ஏற்கெனவே புதிய களத்தில் செயற்படத் தொடங்கிவிட்டார் என்பதற்குச் சான்று. அவருடைய முந்தைய படைப்புகளின் தொடர்ச்சி யாக அர்த்தமற்ற சமயச் சடங்குகளுக்கு வெளியே, இந்திய மருத்துவ நூல்களான சரக சம்கிதை, சுசுருத சம்கிதை ஆகிய இரண்டு படைப்புகளோடு இணைந்திருந்த அறிவியலின் மையக்கருவைத் தோண்டியெடுத்தார். சட்டோபாத்தியாயாவின் ஆசிரியர் சுரேந்திரநாத் தாஸ்குப்தா பண்டைய இந்தியாவில் இருந்த மருத்துவச் சிந்தனைப் பள்ளிகள் ஏதோ ஒரு தனித்துவமான மெய்யியல் நோக்கைக் கொண்டிருப்பதாகக் கருதினார். இத்தடத்தில் மேலும் சட்டோபாத்தியாயா முன்னே சென்றார். மருத்துவர்கள் புனிதமான தரும சாத்திரகாரர்களுக்கு எதிரான கருத்துநிலையைக் கொண்டிருந்ததால், அரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்த பழைமை மரபிற்கு உட்படாத வலிமையான அறிவியல் மரபைக் கைவிடுமாறு மருத்துவர்களை மரபாளர்கள் வற்புறுத்தினர். இதனாலேயே மிகச் சிறந்த தொடக்கத்தைக் கொண்ட இந்திய நோய் மருத்துவமும், அறுவை மருத்துவமும் பிற்காலத்தில் வளராமல் போய்விட்டன என்று சட்டோ பாத்தியாயா சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

இந்தப் படைப்பு சட்டோபாத்தியாயாவை மிகச் சிறந்த சிந்தனை வரலாற்றியலாளர் என்று காட்டுகிறது. நோய் மருத்துவ, அறுவை மருத்துவ வடமொழி நூல்களில் அறிவியல் கூறுகளும், அறிவியலற்ற கூறுகளும் ஏன் கலந்துள்ளன என்ற கடுஞ்சிக்கலை சட்டோபாத்தியாயா முதன்முதலாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இந்தக் கலவையை முரட்டுத் தனமான, குறுக்குப் புத்தியுள்ள மதக்காரர்கள் அவற்றில் திணித்துள்ளனர் என்று அவர் விளக்குகிறார். வேதங்களில், குறிப்பாக யசுர் வேதத்திலும், தரும சாத்திரங்களில் குறிப்பாக மனு சுமிருதியிலும் மருத்துவ அறிவியலுக்கான எதிர்ப்பு உள்ளதை வெளிக்காட்டியுள்ளார். இவை எல்லாவற்றையும் பிறகு ஒரு வங்காளி சிறுநூலில் (பிரச்சின் பாரத்தே சிசிச்சாவிஞ்ஞான்) சுருக்கமாய் எழுதியுள்ளார்.

உலகாயதத்திற்குப் பின் ‘பண்டைய இந்தியாவில் அறிவியலும் சமூகமும்’ சட்டோபாத்தியாயாவின் வாழ்வில் இரண்டாவது திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இப்போது அவருடைய ஆர்வநோக்கு பண்டைய இந்தியாவில் அறிவியலின் மெய்யியல், வரலாறு ஆகியவை பற்றித் திரும்பியது. 1978-இல் கல்கத்தா நகரக் கல்லூரி கற்பித்தல் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். அக்கல்லூரியில் இளநிலைப் பட்ட மாணவர்களுக்கு மெய்யியல், தருக்கவியல் ஆகியவற்றின் அடிப்படை களைக் கற்பிக்கத் தன்னை மிக அதிகமாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தார். ஓய்வுபெற்ற பிறகு திரும்பவும் ஒரு மாணவனாக மாறினார்; பல்வேறு பண்டைய அறிவியல் துறை களைத் தனக்குத் தானே கற்பித்துக் கொண்டார். வடிவக் கணிதம், வானவியல், அறுவை மருத்துவம், நோய் மருத்துவம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து பேரார்வ விருப்புடன் புதியனவற்றைக் கண்டுபிடித்தார். அவருடைய மற்ற படைப்புகளிலிருந்து வேறுபட்ட ‘பண்டைய இந்தியாவில் அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும்’ என்ற மூன்று தொகுதி களை உடைய நூல் ஒரு மாபெரும் படைப்பு ஆகும். அம் மூன்று தொகுதிகளும் 1986, 1991, 1996-ஆம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்தன. மூன்றாம் தொகுதி அவர் இறந்த பிறகு வெளிவந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்நூல்களில் வேதகால இந்தியாவிலிருந்து தொடங்குவதற்குப் பதிலாக சிந்துசமவெளி நாகரிகத்தின் மீது கவனத்தைக் குவித்தார். இது மிகச் சிறந்த பயன் விளைவுகளை அளித்தது. ஜாகொபியும், திலகரும் வானவியல் துறை வளர்ச்சியில் முக்கியமான கண்ணிகளைத் தவறவிட்டனர். ‘வேதங்க ஜோதிஸ்டா’வின் வளர்ச்சியில் உள்ள இந்தச் சிக்கலை இறுகப் பற்றினார். பண்டைய இந்தியாவில் இரு நகர மயமாக்கங்களுக்கும் இடையே அறிவியல் எழுச்சியில் ஒரு தொடர்உறவு இருப்பதை வெளிக்கொணர்ந்தார். கிழக்கு உலகில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம் ஆகியவை பற்றிய ஆய்விற்கு ஒரு பெருநோக்கைக் கையளித்தார். இத் துறையில் சமூக வரலாற்றுப் பின்புலத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளாத மரபு சார்ந்த ஆய்வுகளின் சாதனைகளை மீட்டெடுத்தார். அதே வேளையில், சுல்பசூத்திரங்களின் வடிவக்கணிதம் (வேள்விப் பீடம் அமைக்கும் கலை), செங்கல் அறுக்கும் தொழில்நுட்பம் ஆகியவை வேதப் பரப்பிற்கு வெளியே சிந்துவெளி மரபில் உருவாகித் தொடர்ந்து வந்ததை எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்.

அறிவியலின் வரலாற்றில் ஈடுபாடு கொள்வதற்கு முன்னமே சட்டோபாத்தியாயா மெய்யியலை, குறிப்பாக மார்க்சிய மெய்யியலை மிக அதிக அளவில் நேசித்தார். ‘மெய்யியலாளர் லெனின்’ (1979) என்ற நூலை முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதினார். பிறகு 1980-இல் இந்த நூலை வங்காளியில் எழுதினார். மெய்யியல் துறையில் அவருடைய கடைசிப் படைப்பு ‘பாரத்தே வாசுவத் பிரசங்கே’ என்ற இந்தியாவில் இருந்த பொருள்முதல்வாதம் பற்றிய மதிப்புரை ஆகும். இதன் முதற்பதிப்பு 1987-லும் திருத்தப்பட்ட மறுபதிப்பு 1991-லும் வெளிவந்தன. இந்நூலை அவரே 1989-இல் “பண்டைய இந்தியாவில் பொருள்முதல்வாதத்தின் உள்ளாற்றல் பற்றி” என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். அவருடைய மற்றப் படைப்புகளைப் போன்று இதுவும் இந்தியில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

சட்டோபாத்தியாயாவின் வாழ்வு அடிச்சுவட்டில் கடுமையான தடைகள், அடிப்படை வசதிகளின் பற்றாக் குறை, வெளியீட்டில் முறையற்ற சுணக்கம் ஆகியவை எல்லாம் விடாப்பிடியாகத் தொடர்ந்தன. இந்த இடர் களையும், நாம் முன்பே குறிப்பிட்ட நூல் வேலைகளையும் தாண்டி சட்டோபாத்தியாயா 1989 முதல் 1973 வரை ‘இந்திய ஆய்வுகள் : நேற்றும் இன்றும்’ என்ற ஆய்விதழை ஆசிரியராக இருந்து வெளியிட்டார்; எம்.எம்.பாணிபூசன தருக்கவாகிசர் குறிப்புகளுடன் நியாயச் சூத்திரத்தையும், அதற்கான வாத்யாயனர் உரையையும் மிரிணள்காந்தி காங்கோபாத்தியாயாவுடன் இணைந்து மொழிபெயர்த்துப் பதிப்பித்தார். காங்கோபாத்தியாயாவை “என் இளம் நண்பனும் ஆசிரியனும் ஆவான்” என்று குறிப்பிட்டு இருந்தார். இம்மொழிபெயர்ப்பு இரண்டு தொகுதிகளாக 1967-68ஆம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்தது. திபெத்திய படைப்பான லாமா தாரநாதருடைய ‘இந்தியாவில் பௌத்தத்தின் வரலாறு’ என்ற நூலினை முழுமையாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து 1970இல் பதிப்பித்தார். வரலாறும் சமூகமும் (நிகர் ரஞ்சன்ராய் பாராட்டு மலர்) 1978-லும், ‘இந்திய மெய்யியலின் வரலாறு பற்றிய ஆய்வுகள்’ என்ற தலைப்பை உடைய மூன்று கட்டுரைத் தொகுதிகள் 1978-79களிலும் பதிப்பித்தார். இந்திய அறிவியல் வரலாறு பற்றிய ஆய்வுகள் (1980), மார்க்சியமும் இந்தியவியலும் (1981) ஆகியவை மேலும் பதிப்பித்த இரண்டு தொகைகளாகும்.

‘சாருவாகம்/லோகாயதம்; அண்மைக் கால ஆய்வுகள் அடிப்படைச் சான்றுகள் ஆகியவற்றின் தொகை’ (1990) என்ற நூலை மீண்டும் மிரிணள்காந்தி காங்கோபாத்தியாயாவுடன் இணைந்து வெளிக்கொணர்ந்தார். இந்நூல் இத்துறையில் இருந்த நீண்டகாலத் தேவையை நிறைவு செய்தது. இந்த நூல் பன்முறை மறு அச்சிடப்பட்டது. உள்நாடுகளிலும் அயல்நாடுகளிலும் உள்ள பல பல்கலைக்கழகங்களில் மாணவர்கள் வாசிப்பதற்குப் பரிந்துரைக்கப் பட்டது. 1990-91ஆம் ஆண்டுகளில் சட்டோபாத்தியாயா அனைவருக்குமான உலக மெய்யியல் என்ற எட்டுத் தொகுதி களைக் கொண்ட சிறுநூல் வெளியீட்டைத் திட்ட மிட்டார். அவற்றில் மூன்றை அவரே எழுதினார். இந்தியப் பண்பாடு பற்றிய ஆய்வுகள் என்ற தலைப்பைக் கொண்ட பல்தொகுதிக்கு மிகப் பெரிய அளவில் திட்டமிட்டார். ஆனால் முதல் தொகுதி மட்டும் 1992இல் நம் பார்வைக்குக் கிட்டியது. இதுவே அவர் கடைசியாகப் பதிப்பித்த நூல். இங்குக் குறிப்பிட்ட படைப்புகளும், பல்வேறுபட்ட குழப்பமான சான்றுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் அவருடைய திறனும் நம்மை மலைக்க வைக்கின்றன.

வேறு இரண்டு படைப்புகளைச் சிறப்பாகக் குறிப்பிட வேண்டும். முதலாவது புலமைப்பாடு மிக்க ரஜனி பாமிதத்துடைய ‘இன்றைய இந்தியா’ என்ற நூலை ‘இந்தியா: இன்றும் நாளையும்’ (1955) என்ற தலைப்பில் திருத்திய சுருக்கப்பட்ட பதிப்பாக வெளிக்கொணர்ந்தார். இந்நூலை 1958இல் திலிப் போசுடன் இணைந்து ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்து, வெளியிட்டார். இரண்டாவது ரமேஷ் சந்திர தத்தாவினுடைய ‘ரிக்வேத சம்கிதை’ வங்காளி மொழிபெயர்ப்பைப் பல அறிஞர்களின் ஆய்வுக் குறிப்புகளுடன் 1963இல் திரும்பப் பதிப்பித்தார். இப் பதிப்பு நீண்ட காலமாக அச்சில் இல்லாமல் இருப்பது வருத்தத்திற்கு உரியது.

சட்டோபாத்தியாயா ஒப்பீட்டளவில் குறுகிய காலத்தில் பல சாதனைகளைப் புரிந்ததற்கு அவரைச் சுற்றியிருந்த, அவரால் தாக்கமுற்ற இளம், முதிய ஆய்வுத்துறை நண்பர்கள் ஒரு காரணமாவார்கள். திட்டமிடுதல், எழுதுதல், படியெடுத்தல், மெய்ப்பு திருத்துதல் ஆகிய எந்தப் பணியாக இருந்தாலும் அவருடைய நண்பர்கள் உளமொன்றிய பொறுப்பு உணர்வுடன் பணிபுரிந்து படைப்பின் ஓர் அங்கமாவார்கள். அவர்களைத் தன்னுடைய படைப்பின் முகவுரையில் உண்மையான நன்றியுணர்வோடு சட்டோபாத்தியாயா குறிப்பிடுவார்.

காலம் தாழ்ந்தே அவர் துறை சார்ந்த ஏற்பு மதிப்பைப் பெற்றார். அந்த ஏற்பு முதலில் வெளிநாடுகளில் கிடைத்தது. 1975இல் ஜெர்மன் ஜனநாயகக் குடியரசின் அறிவியல் கழக உறுப்பினராக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். 1989இல் சோவியத் குடியரசு அறிவியல் கழக விருந்தினராக அழைத்து முதுமுனைவர் பட்டம் வழங்கியது. பிறகு இந்தியக் கல்வி நிலையங்கள் அவருக்குப் பட்டங்களையும் தகைமை ஊதியங்களையும் வழங்கின. பழைமைவாதிகளுக்கு எதிரான கருத்துநிலைப் போராட்டத்தில் அவருடைய படைப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் இளம் செயல்பாட்டாளர்களுக்கு அவர் எப்பொழுதும் உதவி வந்தார். அவர் 1991இல் ‘வ்ராதிரோத்’ (எதிர்ப்பு) மாதம் இருமுறை வெளிவரும் வங்காளி இதழை நடத்தினார். அதில் ராம்மோகன் ராய் முதல் சத்தியேந்தர நாத் வரையிலான புகழ்பெற்ற வங்காளப் படைப்பாளிகளின் எழுத்துகளிலிருந்து சிறப்பான பகுதிகளை உள்ளடக்க மாகக் கொண்ட ‘உத்ஸ மனுஷ்’ என்ற பகுதியை வெளியிட்டு வந்தார். இந்தப் பகுதி பழைமைவாதத்திற்கும் மதவாதத்திற்கும் எதிரான பகுத்தறிவுப் போராட்டம் தொடக்கத்திலிருந்தே வங்காளத்தில் இருந்து வந்தது என்பதனை வாசகர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டியது.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், வி.ஜி.சைல்ட், ஜார்ஜ் தாம்சன், ஜோசப் நீதம் ஆகியோர் சட்டோபாத்தியாயா மீது மிகப் பெரிய செல்வாக்குச் செலுத்தினர். இவர்களுக்குப் பட்ட கடனையும் நன்றியறிதலையும் எப் பொழுதும் சட்டோபாத்தியாயா குறிப்பிடத் தவறவில்லை. அவர் ஜே.டி.பெர்னலின் ‘வரலாற்றில் அறிவியல்’ என்ற கையடக்க நூலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். பரோஸ் டன்ஹாம், ஜான் சாமர்வில்லே, வால்ட்டர் ரூபன் ஆகியோரிடம் மிகப் பெரிய நன்றியுணர்வு கொண்டு இருந்தார். டி.டி.கோசாம்பி, ட்ரேவர் லிங்க், டேல் ரெய்ஃபே ஆகியோருடன் மிக நெருங்கிய உளமொன்றிய நட்பைக் கொண்டிருந்தார். பல்வேறு நாடுகளிலிருந்த அவருடைய நண்பர்களான வரலாற்றியலாளர்கள், மெய்யியலாளர்கள், படைப்பாளிகள் ஆகியோருடன் தனிப்பட்ட அளவில் கடிதத் தொடர்பு கொண்டிருந்ததை சட்டோபாத்தியாயாவினுடைய ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன. அவை வெளியிடப்படும்போது சட்டோபாத்தியாயாவின் மற்றொரு ஆளுமைத் தோற்றம் வெளிவரும்.

ஆங்கிலம், வங்காளி ஆகிய இருமொழிகளின் எண்ணற்ற கலைக்களஞ்சியத் திட்டங்களில் சட்டோ பாத்தியாயா இணைந்திருந்தார். அவர் பகுத்தறிவாளர்களுடனும் மக்கள் அறிவியல் இயக்கத்தினருடனும் எப் பொழுதும் தொடர்பில் இருந்தார். இளம் ஆய்வாளர் களுக்குச் சாத்தியமான வகையில் வழிகாட்டினார். விருப்புகளும் வெறுப்புகளும் கொண்ட உறுதி வாய்ந்த மனிதர் என்ற வகையில் அவருடைய பார்வைகளைத் திரும்பத்திரும்ப விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கிப் புதுப்பித்துக் கொண்டார். புதிய இடது, மேலை மார்க்சியம் என்று அழைக்கப்பட்ட பகட்டார்வப் போக்குகள் அவரிடம் எவ்விதத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் ஓர் உறுதியான மார்க்சியர். பின்நவீனத்துவப் பகட்டுப் பேச்சுகளுக்கு அவர் கொஞ்சம்கூட ஆதரவு தரவில்லை. கருத்துப் போராளியான சட்டோபாத்தியாயா வலிமையாக இருந்த தன்னுடைய பகைவர்களுக்கு எதிராகத் தயக்கமற்ற முறையில் வெளிப்படையாக எப்பொழுதும் பேசினார். அவருடைய தொடக்க கால வங்காளக் கட்டுரைகள் தொகுக்கப்படவில்லை. அவற்றைத் தொகுப்பது அவருக்கு மிகச் சிறிய வேலையாகவே இருந்திருக்கும். வெளியிடு வதற்குத் தகுதியற்ற, முழுமையடையாத சில ஆங்கிலக் கட்டுரைகளும் ஆய்வுரைகளும் இன்னும் வெளியிடப்படாமல் இருக்கின்றன.

பகுத்தறிவு, அறிவியல், மனிதகுல வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் மீது உறுதியான நம்பிக்கையாளரும், தான் மரணமுறுவதற்குச் சிறிது மனவருத்தமும் அச்சமும் இல்லாத மார்க்சிய லெனினியருமான சட்டோபாத்தியாயா 1993 மே 8 அன்று இறந்து போனார். அவருடைய இல்லாமையை நிறைவு செய்வது சாத்தியமற்றது என்று வாய்ப்பேச்சாகக் கூறவில்லை.

(இக்கட்டுரையை எழுத உதவிய அமித்துவ பட்டாச்சாரியா, அதிதி சட்டர்ஜி, சித்தார்த்த தத்தா, மலயந்து திந்தா ஆகியோருக்கு நன்றிகள்)